14 ŞUBAT

Şu hayatta herşey değişiyor da, şu malum 14 şubat arifesindeki gerginliğim değişmiyor... Takvimlerden silinmesini talep ettiğim tek gün olsa da bu arzum, cevap görmüyor!..

19umda falanım, adını aşk sandığım, sevgiliymiş gibi kandırıldığım bir adam var hayatımda. Aslında yok da, o beni "varmış gibi" iyisinden yemekte. İlk kez aşığım -ya da öyle bir kandırmacadayım, çünkü başka kılıf bulamıyorum halet-i ruhiyeme- haliyle o her tarafın kırmızıya boyandığı malum "sevgililer günü" benim için ilk kez birşeyler ifade ediyor. Bekliyorum ki adam arasın, buluşalım, romantik bir gün mü geçiririz -aslında yok, ben onu görmeye bile razıyım- başka bir sürpriz yapar mı vs.. Çocuk beklentileri işte... (Burda koca bir parantez açmam lazım. Hala -artık kendimi aldatma mıdır, gerçekten önemsememek midir cidden bilmiyorum- sevgililer gününde çiçek, çikolata, hediye, ultra romantizm falan hayallerim yoktur, olmadı da hiç.. ama sevdiğim adam yanımda olsun, ne bileyim, o gün sadece bizim olsun gibi kıytırık bir arzum vardır ki bu bile çoğu zaman yılın bu gününde bir hayaldir benim için) Hala unutamam, o günün her dakikasını telefon sehpasının maksimum 2 metrelik uzaklığında geçirdim -ki çalarsa ben açayım. Malum, cep telefonu o zaman yok. Aradı... Saat 7 falandı, benim zaten evden çıkış zamanım çoktan geçmişti. Kurduğu cümle "günün kutlu olsun, bugün çıkamıyorum, hafta içi görüşürüz". Kıyameti kopar, en azından bi cümle kur adam gibi di mi? Yok!.. Ben "peki" diyip kapattım anca...

O aşk sandığım, hala bendeki nadir pişmanlıklardandır... Geçti gitti, yolda bile karşılaşmadım en az 15 senedir. Ama her lanet sevgililer gününde aklıma gelir, bi bela okurum kendisine...

Sonrasında yılın hep aynı zamanında aynı gerilim içimi acıta acıta gelip kalbime oturur oldu. Sevgilim olsun olmasın farketmedi, sevemedim ve tadını çıkartamadım o günün şu yaşıma kadar. Biri hariç...

Aslında çokda geçmemişti üzerinden, yirmileri yeni ortalıyoruz. Aşık olmayıpta o kadar çok sevdiğim tek adam (hala anlamam ya, aşksız olamayan bir kadın olarak neyse)... Almış beni evimden, yemeğe götürmüş önce -ben nedense "aman ne gerek var" havalarındayım başta... Beklentiye düştükçe içimdeki hali hazırda beklediğim hayal kırıklıklarının daha da parçalanmasından korkuyordum belki.. Ama bir yandan da ilk kez bir hediye almışım o gün sevdiğime, onu da şimdi hatırladım... O adam bana o günü öyle güzel yaşattı ki!.. Aslında belki de o günün büyüsü "yaşatmak" için değil birlikte "yaşamak" olduğu için öyle nefis bir gündü ki; dedim "tamam lanet kırıldı, bak gerçekten çok güzel olabiliyormuş bu sevgililer günü"...

Peşinden gelenler?... Farketmedi!... Eski gergin arifeler yine başladı sonrasında. Takvimin ocak sayfası çöpe gidip şubatı gördüğüm anda geriye sayımlar başladı yine. Aslında yalnız olduğum yıllar daha kolay geçti durup düşününce. Sıkıntılı olan sevgilili seneler oldu hep...

Bu yıl, sevgilimle 3. sevgililer gününü... Cümlenin gerisini getirememek burada çok acı değil, kanırtıcı!... Kutlayacağız diyecektim, diyemedim... Çünkü bilmiyorum!... Geçen senekini kutlayamadık, önceki seneyi ise beynim unutmayı seçmiş. Yarının ise ne olacağından habersizim...

Arzum... Sadece... O günkü trafiği, rezervasyon sıkıntısını, çiçekçilerdeki tek günlük fahiş fiyatlara rağmen oluşan kuyrukları değil... Hayatımdaki adamın, gözümdeki ışığı görmek için yanımda olması, belki elindeki 1 şişe ucuz şarabıyla...
Çok sonrasında değil; hayatımdayken, o gün benimle olması...

Çünkü!..
Yaşadıklarım hep yıllara yayılan ilişkiler oldu. O zaman yapmadıklarını hayatımda sıfatsızken yapmaya yeltenip 14 şubatta görüşmek için takla attılar... O ilk anlattığım geç kalmış bir aşk itirafı serdi önüme bir umutla "ben senin için herşeyimi bırakıp seninle gitmeye hazırdım, körkütük aşıktım" (evet bunu yemedim, ama laflarını iyisinden yedirdim.. bir daha da görmedim)...
Bir diğeri beni nasıl terkettiyse daha insaflı bir şekilde (tekrar beraber olma hayalleri kuruyordu) biraraya gelemeden terkedildi...
O en güzel sevgililer günümüzü geçirdiğim... Kah ikimizinde sevgilisi olmadı, sevgilisizler günü yaptık diğer yalnız arkadaşlarımızla birlikte. Kah sevgilimiz oldu, ama ikimizde yalnızdık gittik yine dostlarımızla lanetimizi unutmaya çalıştık...

Herneyse...
Malum gün geldi dayandı yine kapıya bütün kırmızılığıyla!.. Ben mümkün mertebe ev-iş rotasını saptırmamaya çalışıyorum ki kalabalıklarda sevgililer günü reklamlarını, seyyar satıcıların koca kalpli balonlarını falan görmeyeyim... Fakat neticede kendi içindeki saati kapatmak zor... Tik taklar iyice hızlandı, gerginlik tepeye tırmandı. Aklı olan yaklaşmasın bana!...

BAŞLIK BULAMADIM BUNA..

Bir adam sevdim…


Başa sarıyorum; bir adama kör kütük, zil zurna, umutsuzca, umarsızca aşık oldum…

O adam hayatıma girdi ve ömrüme bedellendi (bilemiyorum, belki de yalnız bir operadaymışcasına tüm aşklarımı temize çektirdi)…

Nefesim oldu, en doğru ve yalın tanım bu olacak sanırım.

Ve ben inandım ki o adam da beni sevdi…

İnsan yaş –al/lan-dıkça bazı düşüncelerini değiştiriyordur belki de… belki de bir zamanlar sevgileri terazilerken insan, bir saatten sonra herkesin kendince duygularını kabullenmeyi öğreniyordur. Ama hayır; ben ümitsizlikten ya da öyle görmek istediğimden düşünmedim bunu hiç… Sevdiğim adamın beni hissettiğine inandım… Ve ne yalan söyleyim, öyle anlanması, bilinmesi kolay bir kadın da olamadım ne yazık ki. Ama yine de kendimi kandırmadan –biliyorum ki her ne kadar aşık olduğum adam da olsa- o bile bir yere kadar algılayabildi beni. Ve yine biliyorum ki, bu benim “şahane” bir kadın oluşumdan/olmayışımdan değil, erkek algısının bir yere kadar olduğundandır. Gerisi adam kısmı için teferruat, kadın kısmı için (olur da biri gerçekten anlarsa) ilahtır…

Ben bir adama aşık oldum… Çok zor bir aşktı ta en başından, ben bile bunu ilerledikçe öğrendim… Gizlenenler, sır tutulanlar, sonrasında benim sırrım olanlar, kendi tabularımı yıkanlar… Benim tabu saydıklarım, benim duvarlarımı yıkanlar… Direndiklerim… Ahh direndiklerim…

Bu yazıda yerleri yok –hayatımda bile parantez içi yer vermemişken-, yeri yok hiçbirinin…

Ben bir adam sevdim…

Ben bir adamı ömrümü verecek kadar değil, ömrümü sıfırlayacak kadar sevdim…

Ben bir adamı, onu tanıdıktan sonra tek nefes kaynağım olacak gibi sevdim… Yaşamasam anlamazdım, yaşamayan anlamadı… Ben bir adamı o olduğu için, onun yanında her şeyimle ben olduğum için sevdim… Ben o adamı; onca yaşayamayacaklarımızı umursamadan, yaşayacağımız minicik anlarla sevdim… Ben sadece bir adamı sevdim; bana verebileceği bir hayatta değil, benimle paylaşabileceği zamanlarında…

Ben o adamı, benimle “biz” olduğunda sevdim… Genele mal’olan “yanlış” larda, kimin doğru kimin hatalı olduğunun kayboluşlarında… Ben yargılardan uzaklaşıp; iki insanın birbirini olanca saflığıyla sevmesine tutuldum…

Kendime inat… Onlara inat… (aslında sadece anlayamayacak ya da kendi salak ölçülerinde ahlak ahkamları keserken onca yaşanan saçmalıklara inat)

Ben bir adam sevdim… Tüm yanlışlarımın beni götürdüğü, çoktan seçmeli bir sınav sorusunun yanlış kabul görünen doğru cevabı olsa da…

Asla doğru cevaba götürmeyen şaşırtmacalı şıkkı olsa da…

Şıklar içerisinde sadece cazibesiyle akıl çelen kalemi olsa da…

Ben bir adam sevdim… O benim 2,5 yıldır nefesim…

SALINCAKTA KİTAP OKUYAN KIZ

Buraya gelmeye başladığım zamanlar lisedeydim daha. Bizimkiler gözlerini karartıp "yazlık"lanmaya karar vermişler, sağa sola haber salmışlar, en son da birkaç arkadaşlarının kanlarına girmesiyle benim ve kardeşimin düşüncesiyle "allahın unuttuğu bu yerde" bir ev almışlardı.

Tanrım!.. Özellikle ilk 1-2 sene tam bir kabustu. Gündüzleri denizin dışında -ki ona da ayaklarınızı taşlarda parçalayarak girerdiniz- yapılabilecek hiç bir şeyin olmadığı, 1-2 ufak bakkal dışında tam bir mahrumiyet bölgesiydi. Çok dışa dönük çocuklar da değildik, zaten ortalık öyle bizim yaşımızdakilerle de kaynamıyordu. Olanlar da kalabalık 1-2 grupta toplanmışlar, yanlarına gidecek kadar yırtıklık yok bizde. Buradaki o günlerimiz sıkıntıdan başka bir şey anımsatmıyor bana şimdi...

Sanırım çok sevdiğim denizden sonraki ikinci eğlencem verandada sallanan kanepeye yayılıp kitap okumaktı. Burada zamanla tanışıp o zamanlardan beni görmüş arkadaşlarım "salıncakta kitap okuyan kız" takmışlar adımı, yıllar sonra öğrendim...

Zamanla insanlarla kaynaştık tabi, hatta 'altını üstüne getirdik buraların' diye devam etmeyi çok isterdim ancak tırnak içindeki kısım mümkün değildi elbette; az önce bahsettiğim sebeplerden. Hepi topu bir büfe vardı, bir de 3-5 masalı cafe. Sonradan canlı müzik falan yapılmaya başlandı, eski sevdiğimiz sahibini şutladılar, gözlerinde dolarları çok net görebileceğiniz bir aile geldi oturdu...

Her neyse... Üniversitenin ilk zamanları, bir kaç yaz gerçekten keyifli geçti burada. Hala yapılacak çok bir şey yoktu, belki o sayede daha çok konuşacak şeyimiz oldu. Yazlık arkadaşlarından çok güzel dostlarım oldu.

Ancak buranın balayı da bir yere kadarmış, kimimiz işe güce daldı, çoğumuz erkenden evlenip barklandı.. Yavaş yavaş azaldık yine, şimdi ilk senelerimizi aratmıyor durum...
Bense giderek azalan zamanlarda gelir oldum. Hiç gelemediğim de oldu, 3-5 günü zor ayırıp şöyle bir uğradığım da... Kimi kaçışlarımın ilk aklıma gelen rotasıydı, kiminde buradan kaçışlarımın yeri.

Bu sene vakitsiz geldim. Öyle, plansız, programsız.. Bir anda şehrim bana dar geldi, nefessizlendim, kaçmaya karar verdim. Bu sefer kaçtığımın ne olduğunun farkında da değilmişim. Kimse yoktu canımı sıkan, ne bıçağı sırtımdan çekmeye bile tenezzül etmemiş dost dediğim bir insan ne canımı yakan sevgili... Sadece, kaçasım geldi... Bir tek bilet bulabildim o kadar firmada, eve koşup bulduğum bir kaç parça giysiyi bir çantaya tıkıştırıp yola çıktım. Kendimce kaçtım, ya da "bir gece ansızın gittim"...

Sözüm ona 3 günlük olay 1 haftayı buldu. Annemin 3 günü duyunca gördüğüm ağlamaklı hali, ertelenen işlerim de bunda etken tabi. Garip bir hafta... Burada ilk geldiğim senelerden bir kaç şey dışında hiç bir farkı yok. Yine yalnızım, bu sefer insansızlık değil, insanlarlayken daha beter yüzüme çarpışı yalnızlığın.. Aynı anadilini konuşupta bu kadar anlamadığınız ve konuşsanız dahi onların sizi anlamanın yakınından bile geçmediği, yalnızlığın bu kadar acı yüzünüze çarptığı azdır... Bir dünya mekan açılmış oysa. Buranın bizi yarı kıskançlıkla hor görmeye hazır halkı şimdi yabancı yazlıkçıların en sıkı kankaları... Benimse yine sadece denizim var, yine sonrasında kitaplarım -buraya gelirken 3 gün bile olsa 3 haftalık kitap getiririm hala-...

Ama...
Salıncağım yok artık, bizimkiler paslandığı için atmışlar.. Şimdi onca yıldır yüzüne bakıp çatıdan indirmeye bile tenezzül etmediğimiz şezlonga kurulup okuyorum kitabımı... Buradaki -şehrimde de en yakınım olan- dostlarım bir garip küskünlükte bana. Onlarsız burayı saymazdım, şimdi kendi şehrimde bile yabancılaşmışım... Bunu burada farkettim, daha da bir yalnızlandım.

Denizim sadece deniz olmaktan çıktı, gözlerim derinlere daldığında, düşünmekten kaçındığım şeyler üşüşür oldu aklıma geldiğim günden beri. Kovamıyorum, kovalayamıyorum; beynimin karanlıklarına gömdüğümü sandıklarım teker teker gelip soruyorlar kendilerince hesaplarını acımasızca. Oysa ben kaçmıştım buraya? Sığınmaya gelmiştim hani?...

Hani kimseden kaçmamıştım? Kendimmişim bu sefer kaygım, o kadar klişe bir şey olmasına rağmen ben anlamamışım...

Ben, beni rahat bırakamadım... Ben burada ilk kez hiç huzur bulamadım. Yanlış anlaşılmasın, sıkılmak başkadır, huzur başka... Aralarında epi topu 3 dakikalık bir yürüyüş mesafesindeki sahil ve ev dışında hiç bir yere gitmedim. Beynimdeki kemirgenler öyle yüzsüz çıktılar ki, ne denize girmek istedim, ne girdiğimde çıkmak. Ne evden çıkasım geldi, ne çıktığımda dönmek... Bu sefer şezlongunda  kitap okuyan kadın -sanırım buradaki yerliler hala evlenmediğim için kendilerince yarı acıyarak bu şekilde değiştirmişlerdir adımı- olarak kaçabildim sadece kendimden, kemirgenlerimden... Kalan zamanlar öylesine mutsuz, huzursuz, kendi geç kalmış soruları içinde, sorgularında boğulan, olur olmaz ağlamaklı olan, ama onu bile başaramayan...

Şezlongunda kitap okuyan kadın... Annem bile zamanında merhabam olduğundan aşağı yukarı aynı yaşta olduğumuzu bildiğim insanlar hakkında bir şey diyecekken; "şu kadın", "bak bu da burada yaşlandı" gibisinden cümleler kurduğuna göre yaşlanmışım...

ÜZME BENİ

"en başından biliyor-d-um, kapılır giderim sana; belki ondan seninle birlikte beynimin içinde tehlike çanlarının durmaksızın çalması. tuttum, tutuyorum ya da tutmaya çalışıyorum diyelim kendimi, ama yürüyüp giderken birilerinin kolumu yakalayıp gözlerimin içine söylediği 'sakın'lara kulak asamıyorum işte. ben biliyorum, bile bile ladeslerimden olduğunu, bir türlü akıllanıp uslanamadığımı şu hayatta, dipnotları ancak teoride becerebildiğimi... küçük aşkların altına yazılması gereken bir adamın giderek içimde köklendiğini... ve en kötüsü; iyi bilirim senin gibileri...


altyazıları söyleyemiyorum henüz, sen yalnızca...

sen sadece...

beni üzme"dir...

12.04.2009 04:51
.....
 
... diye yazmışım yukarıdaki tarihte, ekşiye... ve unutup gitmişim bugüne kadar...
 
bir başka vaktin hikayesini araya karıştırıp bulandırmayacağım. tek hatırladığım kalbimin mengenede sıkıştırılıp parçalanmaya çalışıldığı bir vakitte bir adama rastladığım; takatsizliğimden, güvensizliğimden, daha bir sürü sebepten uzak durmaya çalışıp yine de beceremediğim, bunu nihayetinde kabullendiğim günün sonunda ona, ayrılırken  yalvarırcasına kurduğum kısacık, 2 kelimelik bir cümleydi; "üzme beni"...
 
bugün içimdeki eski yaraların yalnızca minicik izleri kalmışken, zamanında beni o kanırtan adamın; utanmadan karşıma yakın vakitlerde tekrar çıkıp dikilen adamın/adam saydığımın/sandığımın haberini aldığımdaki vurdumduymazlığıma hala hafifde olsa şaşkınlığımda aklıma düştü o cümle; "üzme beni"...
 
hala bile bile ladesimken yukarıdaki yazıda bahsedilen adam, 2 seneden fazla geçmişken üstünden benim o kısacık cümlemin...
o hala en sevdiğim...
gözümdeki ışık, gözündeki ışığı sevdiğim...
artık aşkının yanına şefkatini ekleyen
ve hala sarıldığında içimin titrediği...
birinin her şeyiyle "kadını" olmaktan ilk yüksünmediğim...
benimle durulan, beni coşturan...
gücümden alınmayıp sessizce, sezdirmeden ilk kez bana güç katan...
hala aşkla bakan
hala aşkımı ateşle tutan...
o gece verdiği sözü tutan sevgilim...
 
bugün aldığım haberden sonra şükrettim... iyi ki o yanlışlara denk getirmiş beni tanrım, iyi ki vurmuşum o vakitler en sağlamından dibe; sen beni sıkıca tutasın diyeymiş....
sevgilim...
ben bu gece, ilk kez can-ı yürekten senden önceki yaralarımın sahiplerini affettim...
 
 
 

ESMERİN HİKAYESİ

İlk görüşte aşkla başlıyor bu hikaye. Daha birbirlerini ilk görüp tanıştıkları akşam kadın biliyor; "bu adama kapılırsam sonum fena". Kiminde tesadüfler, kiminde tesadüfmüş gibilerle bir hafta içinde sık sık karşılaşıp biraraya geliyorlar.

Kadın yanılmıyor, tutulup gidiyor büyülenmiş bir halde. Ama yine de temkinli, frenliyor kendini insanüstü bir güçle adama belli etmemek için. Sorular var kafasında, çekinceler, önceki hayal kırıklıklarından hala uykudan önce çektiği sızılar... Adamın yaşça büyüklüğünü kendine engel koyuyor hesapta. Az bir sorup soruşturuyor çevresindeki insanlardan. İlk duyduğuyla çok duyduğu aynı hepsinden; "çok iyi ve sevilen bir adamdır camiada ama müthiş çapkındır, dikkat et". Araya mesafe koyuyor kadın, çekiyor kendini ortalıktan. Adam durmuyor kadının koyduğu setleri aşana dek. Görüşmeler başlıyor bu sefer randevulu, ama sakin, acelesiz... Kadın kendine anlatılan o kurt adamı göremiyor hiç, adamın herhangi bir hamlesinde kadının kurduğu bir cümle sus pus yapıyor; mücadele yok, üstüne atlama yok, hiçbir konuda taciz yok... Hayır, adam gerçekten kurt değil...

Böyle böyle kapılıp gidiyorlar birbirlerine ve bir gün setlerini kaldırıyor kadın, evet diyor budur benim sevgilim... Adamın çağırdığı bir organizasyona gidiyor bir akşam... İlk kez yakınlaşıyorlar o kadar. Birara kadın masadan kalktığında bir adam tutuyor kolunu "bak o adamı çok severim, ama seninde yerin başkadır. tek bir şey diyeceğim sana, o adamdan uzak dur". Kadın neye uğradığını anlamıyor. Bir koluna bakıyor bir adama. "kızım" diyor,"adam evli"... Bizim esmer ne yapacağını şaşırıyor, dönüyor masasına... Çoktan aşık olduğu adam yine yakınlaşma çabasında. Kadın hala inanmak istemiyor az önce duyduğuna. Yüzlerinin arasında bir karış kalmışken, ilk kez öpülmeden önce gözlerini adamın gözlerine dikip soruyor "ne olur bana evli olmadığını söyle". "değilim" diyor. "evli olmadığını söyle ama bu yalan olmasın"... "Evliyim"...

"O zaman benim yanımda ne işin var"la başlıyor kadın. Kaçacağını anlıyor adam. Çok kötü, sürmeyen bir evlilik vs... Evli bir adam ne anlatacaksa işte...
Sonrasında bir kaçma kovalama, ayrı durmaya çalışma süreci başlıyor. İnanırız inanmayız o ayrı da, aşkları galip geliyor. Adamın "kötü evliliği"nin yalan olmadığını anlıyor kadın. Evine bile uğramayan, telefonu çalmayan, kırk yıl düşünse evli olduğunu anlamayacağı bir adam. Bir başka adamla tatile çıkıp haftalarca dönmeyen karısı... Kafası karman çorman, kendi doğrularından fazlasıyla sapmış bir esmer...

Bu karman çormanlığın ortasında güzel bir aşk başlıyor ama. Onca huzursuzluğun içinde onlardaki huzur neydi bilmiyorum hala. Beraberlikleri iki bekar insanınkinden farksız...

Ama...

Nikah cüzdanına sahip olan kadın durumu farkediyor çok geçmeden. Gitsin kimle yatarsa yatsın diye umursamadığı kocası birden kıymetleniyor. Kocası eve gelmedikçe rahat edip kendi hayatınının keyfine bakan kadın adamı artık evde tutmak, "öteki"nden uzaklaştırmak için elinden geleni ardına koymuyor. İlk olarak o parasızlıkta lüks bir spor salonuna yazdırıyor adamı, kesmiyor hayatı boyunca hep kendi işini yapmış adama bir yerde bir iş buluyor ille para lazım diyerek. Bakıyor o da olmadı, kocası esmerden vazgeçmiyor, adamı işten attırıyor. Ne tesadüftür ki hemen ardından yurtdışından yeni bir iş buluyor. Adamın nerede ne yapıyor ve hatta kimle yatıyor olduğu umurunda değil, tek ki esmerden ayrılsın, tapusu kendinde kalsın.

Hayır adam son dakikada gitmedi. Hayır olay hiçbir zaman ortaya da dökülmedi. Esmerle adam hala beraberler, 2 seneye yaklaşmış olmalı. İlişkilerini o camiada herkes bildi. İşin enteresanı magazin değerini de hiç yitirmedi. Bir kadının "onun karısı olmayacağım ama boşamayacağımda" inadından ne kendi yeni bir hayat kurabildi, ne adam iki arada kalmaktan kurtulabildi, ne de esmer kendine yapıştırılan yaftadan sıyrılabildi...

BU SEFER DE ÖTEKİnin ANISINDAN...

Bir kadın yaklaşıyor kalabalığı yararak diğerine; "nerelerdesin sen" diye sarılıyor ötekine. Özlemişler birbirlerini, söylediklerine göre hani şu 40 yılda bir görüşüp, çok derinlerdeki sırları sadece kendilerine saklayıp yine de birbirlerini bilip sevenlerden. İki hoşbeşin ardından etraflarındaki kulaklardan rahat edemeyip ayrılıyorlar...

Hiç konuşup anlaşmadan birbirlerinin sigara molasını kolluyorlar... Kapı ağızında paltolarına sarmalanıp tüttürülen sigaraların eşliğinde diğer insanlara duyurmama çabası içerisinde birbirlerine son dönem ayıpçıl fıkralardan anlatıp kahkahaları patlatıyorlar... Etrafın tenhalaşmasıyla rahatlıyor, esas konulara geliyorlar...

"Bak" diyor sarışın olan; "Biliyorum çok uzun değildir tanışıklığımız. Ama başkasındır sen bende; öyle bir geldin ki buralara, ve her şeye inat kendini o kadar güzel korudun ve hiç bozmadın ki, çok seviyorum seni". Esmer olan da onu seviyor, hatun kişinin duruşunu, sadeliğini, kadınsal kapris ve kıskançlıklardan nasiplenmemiş kadınlığını... Ama duyduğu sözler donduruyor dilini, elini... Yaşadığı sözüm ona 'yasak' ilişkisindeki mahçubiyeti bağlıyor her şeyini. Müthiş bir minnet içinde sadece... Ve en nihayetinde bir başka kadın tarafından anlaşılmanın huzuru...

Konuşmanın gerisi esmer olanın arkasından konuşulanlar... O da biliyor... Sarışın olan bunların içeriğine hiç değinmeden onun yaşadığını savunuyor, ağzı torba olmayanlarla girdiği çekişmeleri anlatıyor dil ucuyla onun için....

Sonrasında esmer hatun bana; "çok kıymetliydi onun söyledikleri" diyor. O kadından kat be kat fazla tanışıklığı olanlar canına okumuşlar öncesinde. "bak senin iyiliğin için konuşuyorum" diyip hakarete varan konuşmalarla sonlandırmışlar muhabbeti. "oysa ki ben ne kimsenin özeline karışıp yargılardım, ne de kendimi anlatıp paylaşırdım. onlara neydi ki... ve en önemlisi, benim yaşadığım aşk hakkında ne bileceklerdi ki" diyor çaresizce...

Bir adama aşık olmuş, sonrasında evli olduğunu öğrenmiş. Uzaklaşmaya çalışmış, geri çekmiş kendini. Adam da o da mücadele etmişler uzunca bir zaman ayrı durmak için. yapamamışlar... Bitmiş ama formalitede süren bir evliliği sürdüren adamdan kopamamış kadın. O karısını öğrenmiş, karısı onu öğrenmiş. Zaten kocasını bırakmış gitmiş yıllar önce, gitsin ne hali varsa görsün diyerek. Aynı evin içinde başka hayatlar kurulmuş. Tek ki tapusu bende olsun, ama benden uzak olsun diyen bir kadın!... Benim şahsen aklım almıyor (evet taraf oldum bu hikayede)...

Her neyse...
Öteki dediğimiz kadın hatırı sayılır bir camianın içinde. Adamla da burada tanışıyor. Adam kuruculardan... Herkes tanıyor... Öyle olunca ne kadar saklamaya çalışsalar da olmuyor, herkes durumun farkında. Adama saygı ya da laf edilemezlikten tüm fatura sevgilisine kesiliyor. Bizim esmer belki farkında değil, belki düşünmek bile istemiyor ama muhtemelen arkasından o adamın sevgilisi değil metresi diye anılıyor. Oysa ki on parmağındaki on karayı birilerine bulamadan evvel bir düşünmek gerek; bir adamın metresi olmak için o adamın evli olması değildir ön koşul. O kadının birlikte olduğu erkeğe sevgi ve aşkla değil, parayla, pulla ya da bir şekilde kariyer olasılığıyla kısacası bir menfaatle bağlı olması gerekir.

Bir kadının, her kim olursa olsun; evli bekar, zengin yoksul, çirkin yakışıklı; bir erkekten hiçbir çıkarı yoksa.... Ve hatta bu ilişki o kadından bir sürü şey alıp götürüyorsa...
O kadın her şeye rağmen dimdik bir şekilde hala o adamın yanında ve aşkının arkasında sapasağlam duruyorsa....
Onu mutlu eden yegane şey sadece o adamla yanyana olmaksa...
Kimse kusura bakmasın; o aşktır.

14 ŞUBAT X 15 IZDIRABI

Bugün, "bugün"den nefret etmeye başlamamın tam 15. yıldönümü.

Daha öncesinde bir anlam ifade etmezdi. İlk kez 15 yıl önce heveslenmişim, ilk sevgilim o zaman olmuş demek, o da zaten elimde patlamış. Kötü geçtiğinden falan değil, geçmemişti. O gün geçmek bilmemişti. Ben akşama kadar telefon beklemiştim sevgilim olacak hayvandan. En nihayetinde bir ara aramış, "günün kutlu olsun" diyip işinin olduğunu söylemişti. Daha sonra kutlarmışız, ne olacakmış...

15 sene önce bugün ben, böyle özel günlere dair beklentinin insanı en az 1 yıl yaşlandırdığını öğrendim...

O 14 şubattan sonra biraraya gelinip kutlanamamış sevgililer günü mü ararsın, "babamla kavga ettik ancak 2 saatliğine izin alabildim" diye gelen sünepeler mi istersin, trafikten bunalıp "aşkım biz en iyisi bundan sonra 15 şubatta kutlayalım" diyen öküzler mi? Ya da pek bir önem verdiği "iş"i gereği yemeğimizi yarıda kesip, doğalgazı bitmiş birinin evine gidip sorunu çözmeye çalışmasını mı?... Tek bir kere nefisti, onda da hiç ümidim yokken adam hakkaten o günü zul görmeyip beni mutlu etmek istedi. Gerisi demin anlattığım gibi...

Kısacası ben bu lanet sevgililer gününden nefret edeli çok zaman oldu.
Oysa ki hiç öyle lüks yemek, buket buket çiçek, çikolata falan gibi beklentilerim de olmamıştı. Tek ki sevdiğim yanımda olsun, ama o da bunu istediği için var olsun. Sıkıntı orada çünkü. 14 şubat yaklaştıkça erkekleri bi paniktir alıyor. Adamlar resmen kinleniyor o gün sevgililerine, düşman gibi görüyorlar. Bir sap gül çok geliyor kimine, kimi de şov yapar gibi çelenk moduna bürünüp gerisini koyver gitsin moduna geçiyor. Neyse...

Ben bugünü kutlamayalı da çok olmuş... Geçen sene yine aynı adamla beraberdim ama görüşemedik. Kötü bir güne mi geliyordu, bi terslik mi vardı hiç hatırlamıyorum bile. Ne beklentiye girmişim ne de üzüldüm açıkçası. Bu senede öyle olur diyordum, öyle sanıyordum daha doğrusu. Ama olmadı. Artık tesadüfi mi, yoksa kendimi mi kandırmışım bilmiyorum sabah kuaföre gitmek zorunda kaldım. E madem gittim, bari doğru düzgün giyineyim dedim. Ofise geldim bir baktım aynada kendime yüzüm solgun, hadi bi de makyaj...

Şimdi resmen oturdum sevgilimden haber bekliyorum. Adamdan daha çıt yok. Saatler ilerledikçe geriliyorum, gerildikçe onu da germe potansiyelim artıyor.

Bugünü sağ sağlim atlatalım da bi geçsin diye bekleyip duruyorum...

ps: yazıyı birtirdim tam yolluyordum şimdi, aradı. akşam biraz sakat ama bir saate yanındayım diyor. buna da şükür!

ps2:ben buna da şükür dedikçe bu adamlar tepeme çıkıp ağzımın ortasına salıncak kuruyor!...

ONA YAR ETMEM!

Yirmilerinin sonlarında bir kız ve ellilerinin başlarında bir adam. İki senelik bir ilişkileri var. Aynı evde yaşıyorlar. Adam ortamlarda kızı "eşim" olarak tanıştırıyor arkadaşlarına. Kıza göre evlenecekler, ancak adamın düzenli bir işi yok; para pul mevzuları.Adamdan bu konuya dair hiç bir şey duymuyoruz...

Son haftalara kadar görünen bir sıkıntı yok, mutlu mesut devam ediyorlar hayatlarına. Ama ne oluyorsa oluyor bir buluttan nem ortaya çıkıyor. Didişmeler peşinden... Kızda bir kıskançlıktır başlıyor bu arada.

Bir gün öğle vakti kızın içi rahat etmiyor, diyor eve gideyim şununla bir konuşayım. Bekleyemiyor akşamı, koşa koşa gidiyor. Kapıyı açtığında içerideki seslerden çok kanepenin üstündeki çanta dikkatini çekiyor, yatak odasında da basıyor bir kızla.
Tabi şok bu değil, ne de olsa alıştık artık di mi böyle baskınlara, ne acı... Kız neler oluyor demeye kalmadan adam üste çıkıyor "senin ne işin var burda" diye. Tekme tokat birbirlerine giriyor iki sevgili, adam ne orospuluğunu bırakıyor bunun ne diğer kızı oradan uzaklaştırıyor.

Aldatılan hatunun koşarak ilk yaptığı internetten bütün ortak tanıdıklarına durumu diğer kızın adı da dahil olmak üzere duyurmak oluyor. Müthiş bir karalama, herkese anlatma duyurma kampanyası devamında... E haksız mı diyor insan. Belki tepkileri farklı olur herkesin, kimi bağıra bağıra kimi içini kanırta kanırta yaşar. Bu hatunun da yaşadığı kolay değil, etrafındakilere teselliden başka yapabilecek pek bir şey düşmüyor.

Olayın tam 3. gününde barışıyor kız, söylediği "bunca zamandır o kadar emeğim var, o kıza yar etmiycem". Dönüyor evine. Ama bir yandan hazmedemiyor olayı. Adamın yüzüne gülüyor çoğu zaman, "aşkım bebeğim"ler havada uçuşuyor, ama o yatakta da uyuyamıyor işte. Sağda solda önüne gelene anlatmaya devam ediyor, bir yandan diğer kadına giderse adam diye korkusundan ölüyor. Adamın o sıralarda arkadaşlarına yakınışı "böyle bir olaydan sonra biraraya gelemeyiz dedim, dinletemedim. söz verdi unutucam, hiç lafını bile açmıycam diye. ayrılmayı kabul ettiremedim ama şimdi bak hala sürekli olay çıkartıyor" Haklı mı? Haklı demek vicdan ister ama söylediklerine de yanlış demek ne kadar doğru bilemiyorum...

Olmuyor, kız dayanamıyor. Ayırıyor evini, ayrılıcam kaldıramıyorum diyor... Bir hafta on gün o telaşla fena gitmiyor işler. Ama yine de içi rahat değil, adamın gidebileceği her mekanı, görebilecek herkesi her gün arayıp tek tek soruyor o kızla hala görüşüp görüşmediğini...

Evler ayrılıyor... Ama olaydan bir süre sonra tekrar birlikte olmaya başlıyorlar. Kız ne unutuyor, ne unutturuyor. Hala öteki hatunun peşinde, dedektiflik yapıp duruyor. En son "onunla olmasın da, kiminle yatarsa gidip yatsın" diyordu...

KİMMİŞ BURADA ALDATILAN?

Birinci hikayemiz ilk görüşte aşkla başlıyor.

Kızla erkek birbirlerini ilk gördükleri akşamda başlıyorlar serüvenlerine. Aşkta aşk; hani eline yapışan telefonlar, günde kırk kere msg biplemeleri, bir gün görüşülemezse karalar bağlamalar, midede kelebekler...
Öyle 3-5 ayda normalleşmiyorlarda, aşık aşık gidiyo ilişki. Hatta iki tarafın aileleri düğün tarihi bekler oluyor.

Neyse uzatmayım, 2. sene durumlar değişiyor, sonlarına doğru da adamda bir kopuş başlıyor. Bahanesi aldatan her 10 erkekten 9u ne derse o; "e hayatım işler çok yoğun, yine akşam geç çıkıcam ben"... Eee, kız ne desin? İçten içe kemiren kurtlarıyla başbaşa oturup duruyor. Hayır adam da maço dediklerimizden, kendi yoksa kız öyle çıksın gezsin, arkadaşlarıyla buluşsun falan yok kitabında. Ancak işlerin yoğun olmadığı günlerini bekliyor sevgilisinin giderek sabrı tükene tükene. Ve bir gün o toplantı akşamlarından birinin ertesinde bir arkadaşından telefon geliyor, şöyle bir hatunla şurada görülmüş. Hatta adam gayet tanıştırmış yanındaki kızı rahatça. Sinirler geriliyor, kız adamın yüzüne çarpacak yalanını; ama minareyi çalanın kılıfı hazırlayacağını o sinirle düşünemiyor. Adam pek tabi ki zeytinyağı kıvamında üste çıktığı gibi kızın canına okuyor.

Çiftimiz o yüzden olmasa da giderek yıpranan ilişkilerini bitiriyorlar. Kız birkaç ay sonra adamın yeni sevgilisini haber alıyor. Önceki kızın tarifine uysa da, neyin ne olduğunu bilmesi mümkün değil, adama soracak hali de yok. Bırakıyor işin peşini...

Ayrıldıktan 1.5 sene sonra bir yerde karşılaşıyorlar. Öyle kavga dövüş biten aşklardan değilmiş onlarınki, görür görmez sarılıyorlar birbirlerine sımsıkı. Ayaküstü iki sohbet, lafın gelişi "görüşürüz" diyerek ayrılıyorlar. Ve klasik hikaye, sessizlik bozuluyor. Adam önce msg, sonra internet konuşmaya, geçmişin günahını çıkartmaya başlıyor. Onunla geçen her saniyeyi özlediğini, onun kıymetlisi olduğunu... İşte zamanında bir adama kör kütük aşık olmuş bir kadını hangi cümleler ayartabilirse onları sıralayıp duruyor günlerce... İlla görüşelim diyor, kızın yelkenler bir süre sonra düşüyor. Gün ayarlanıyor.

İlkinde adamın bir işi çıkıyor, yalvar yakar özürler yeni gün için sözler. Ama kız ayılıyor biraz, son 2 randevuya da son dakikada gitmekten vazgeçip erteliyor, yeniden ona kapılacağı korkusuyla... Adam müthiş anlayışlı, "tamam bebeğim, sen kendini üzme, şu gün uygunsan o zaman buluşuruz" çözümlerinde. Korkuyor hatun, bir kez görüştüklerinde herşey yeniden başlayacak...

Böyle geçen 1-1.5 ayın sonunda birden sesi kesiliyor adamın, 2 hafta kayboluyor ortadan. Bir sabah gelen telefonla o gün adamın düğününün olacağını öğreniyor kız. Söylemeye gerek yok, hali perişan... Gelin hanım da kendinden hemen sonra çıkmaya başladığı kız, meğer hala beraberlermiş...

Aradan 2 hafta daha geçiyor. Adam pişkin, hiç bir şey olmamış gibi arıyor. Kız hayırlı olsun dediğinde kem kümler.. Görüşelim anlatıcam diyor, ama bu sefer hemen buluşucaz yoksa biliyorum yine ekeceksin beni... Buluşuyorlar, binbir özür dışında tabi ki anlatmıyor adam.

Bu ilk buluşmaları oluyor yıllar sonra. Peşinden 2.si, 3.sü geliyor... Ama kız adamın sevgilisi olmuyor. Yıllar önce onu elde etmek için göstermediği çabayı o zaman göstermek heyecanlandırıyor adamı belki, bilemem. Herhalde kız da neler kaçırdığını adamın gözüne sokmak istiyor. Sevgiliyken başbaşa geçiremedikleri 14 şubatı birlikte kutluyorlar yemekli şaraplı, o senelerde almadığı hediyeleri alıyor adam kadına.
Bu arada kadının karşısına adamın eski dostları, kendinden hemen sonraki yeni arkadaşları, zilyon tane alakasız insan çıkıyor ve artık biliyor; adamın karısı zamanında kendini aldattığı o cafedeki kız.

Ne yeni evliyken vazgeçiyor adam kadından, ne bebeğini kucağına aldığında... Bir gün kadın adamın karşısına dikilip "ben aşık oldum" diyor...

Perde kapanıp SON yazısı çıkmadan önce adamın gözlerinde kadın ilk kez acı görüyor...

Çizmeli Kedi'nin dipnotu: Bu yazının şarkısı şurda:
                                                                        "unut beni"

ALDATMAK - ALDATTIRMAK

İki noktadan geçen dosdoğru bir doğru olması gerekirken aşk, işin içine üçüncü bir noktanın dahil olmasıyla meydana gelen üçgen diyebilir miyiz buna en basitinden? Bilmiyorum. Muhtemelen herkes gibi bende şu ana kadar defalarca farklı tanımını yapmışımdır aldatmanın. Şimdi ekşi sözlüğü açıpta bakmaya üşendim açıkçası ama muhtemelen az önce kurduğum cümleden farklıdır. Çünkü...

Çünkü zamanla insanın düşünceleri değişiyor demeyeceğim. Galiba olan değişim yaşadıklarınla paralel; gün geliyor boynuzlarını parlatırken aynanın karşısında, aldatana da "öteki"ne de lanetler savururken öyle bir zaman geliyor ki öteki sen oluyorsun farkında bile olmadan. Veya artık sürükleyemediğin bir ilişkinin çıkmazındayken saçlarının renginin tenine ne kadar uyduğunu söyleyen bir adamı uykudan önce masallarının beyaz atlısı yapıveriyorsun...

Bu yazıda ya da bundan sonraki birkaçında anlatacaklarım bir şekilde yakınımda yaşanmış, ucu belki bana dokunmuş veya teğet geçmiş, kiminde figüran kiminde aslolanlardan olduğum hikayeler. Tek ortak noktaları aldatmak... ama...

Ama bu sefer meraktan olacak yazdıklarım. Çünkü artık ben kavramları gerçekten şaşırdım. Aldatan taraf mı var yoksa baştan çıkaran mı? Yoksa aldattıran, buna düpedüz çanak tutan mı? İlk ikisi çok klasik artıkda, ben şu aralar bu üçüncü, sözümona mağdur kişiyi de ciddi ciddi düşünmekte ve dürüstlüğünü sorgulamaktayım... Ve şimdiden itiraf ediyorum, sorguladıklarım daha çok kadınlar olacak...

Hikayeler başlayana kadar düşünelim bakalım; sevgilisinin-kocasının aldattığını öğrendiğiniz bir kadına bunu söyler misiniz? Ya da, her kadına bunu söyler misiniz?..."Öteki" denen kadın her zaman orospunun önde gideni midir?... Bir kadın sevgilisini-kocasını aldatıyorsa ve bu sizin arkadaşınızsa ne tepki gösterirsiniz? Asıl soru; aldatmakta kadınla erkek neden bu kadar farklı?

Uyumuycam, hadi sen başla ;) blogdaki ilk mim sana olsun...
Bende yavaştan hikayelere başlayım Mehmet Coşkundeniz alınmazsa :P

BİR YILBAŞI HİKAYESİ

Bana sorulmayacak sorulardan birisidir; her yıl aralık ayı gelir ve herkes "naber "in ardından "eee bu yılbaşında ne yapıyorsun" cümlesini illa ki en azından bir kez kurar. Cevabım değişmez "bilmiyorum"... Hakkaten bilmem de...

Yılbaşından hemen 1 hafta öncesi doğum günüm. O daha önemlidir, önce onu halletmeliyimdir. Hoş onun da programı son bir kaç gün öncesine kadar belli olmaz ama en azından yeni yıldan çok daha hallicedir. Aslında bunun sebebinin çocukluğumda ikisinin aile içinde beraberce kutlanması, bir anlamda çocuğun doğumgününü hazır biraraya gelmişken aradan çıkartalım dediklerini düşündüğümden kaynaklandığını sandım uzun zaman. Bu yılbaşına kadar çok şey sandım evet, yılbaşı geldikçe huzursuzlanmamın, programsızlaşmamın, içime afakanlar basmasının sebebini...

Üniversite yıllarımda ve sonrasında hep dışarı attım kendimi. Dışarı dediysem yine çoğunlukla birilerinin evinde gırgır şamata. Yine de bende dinmeyen bir huzursuzluk... Son 3 senedir ağırlığı kendi evim aldı, çıkacaksam da 12 den sonra gezdim dışarlarda. Bu seneye kadar...
Bu yıl evden dışarı atmadım adımımı; ve hatta pijamalarımı zahmet edip değiştirmedim bile. Yeni seneye gireceğimizi tek gösteren annemin bütün gün özenerek kurduğu sofraydı. Bir de herkesin ayrı bir odada tv ya da bilgisayar başında değil, salonda beraber geçirmeye özen gösterdiği saatler. TV de ne zamandır yılbaşı programı hazırlanmıyor, onu bilemiyorum. O eskiden hatırladığımız eğlence programlarının yerini her kanalın hit alan dizisinin yılbaşı çekimi almış. Umudu kestik, tombalayı bulamadık, okeyin otur-tul-duk başına (kardeşim ve ben ıstaka zoruyla). Neyse uzatmayım, artık 12 yi çoktan geçmişken bi annemle ben kaldık salonda, açtık TRTyi. Adamlarında aklı başına o saatte gelmiş sanki, asıl programı gecenin 3üne koymuşlar. 70lerden bu yıla yılbaşı programlarından seçme yapmışlar. İzlemeye başladık...

İzlerken eski yeni yıl gecelerini düşünmeye başlamışım. Ama bir kopukluk var. 18imi 1 hafta öncesinde doldurduğum yılbaşının gerisine gidemiyorum. İlerisi zaten tatsız tuzsuz ve illa ki hep huzursuz da, öncesinden bir kaç sahne dışında hiç bir şey hatırlamıyorum!..

Üniversiteye hazırlanıyordum o yıl, 2. girişim olacaktı. Saplantı derecesinde tek meslek istediğimden, bizimkilerinde tutmazsa bir seneyi daha gözden çıkaracağımı bildiklerinden bir iki dersten özel ders alıyordum, hani şu 3-4 kişilik gruplar falan. Bir hocam 31 aralık gününe de -ki pazara geliyordu- ders koydu. Bizimkilerin "bugünde ders mi yapılırmış" söylenmelerinin eşliğinde aldım kitapları, gittim adamın bürosuna. Bir başka dersin hocası olsa seslerini çıkartmazlardı aslında.

Şöyle bir durum var, annem kahin derecesinde bir 6. hisse sahiptir. Birkaç hafta önce aldı beni karşısına "ben bu adamdan hiç hoşlanmıyorum, bak rahatsız edecek birşeyler yapıyor mu" diye sorguya çekti. Hayır adamı görmüş etmiş değil hayatında 1 kez. Şüpheleneceği bir durum da yok bildiğim kadarıyla ortada. Anlamadım. "yok anne, ne alakası var. valla yok öyle bişi, hem bak ne diycem, sen yeni yıldan sonra gel büroya, hani durumumu falan sormak ayagına, tanış, gör adamı. İçin rahat etsin seninde" dedim. O kadar güveniyorum. Adamın yaşı diğer hocalara göre daha genç (13-14 yaş falan büyüktü bizden), hani daha gırgır, daha dilimizden anlıyor falan. O yüzdendir diye düşünüyorum annemin paranoyaklaşmasını. "Hem bak diyorum yuhh, adam evli, daha yeni bebeği var"... Diyorum ki annem rahatlasın. O yaşlarda bunların kafasına koymuş adam için evliliğin, çocuğun sivrisinek vızıltısından daha rahatsız edici olmayacağını bilemiyorsun tabi...

Bürodayız... Diğer hocaların hiçbiri o güne ders koymamışlar. Bizde 2 kişi gelmişiz. Diğer çocuk zaten problemli birşey. Babası benden 2 yaş büyük bi hatunu almış buna "bu senin yeni annen" diye getirmiş birkaç hafta önce, çocuk hıncını nereden alacağını bilemiyor. Daha dersin başında hocayla kavga ettiler, vurdu kapıyı çekti gitti bu!.. Biz kaldık mı başbaşa. Büroda yalnız olmayı bırak, apartman da ful işyeri. O gün hangi akıllı gelip açacak ki? Bütün binada yalnızız. Ortada acayip bir sessizlik var. Bir anda beynimde bir şimşek çaktı; "ya bu adam bana saldırırsa şimdi?" Hayır ortada fol yok yumurta yok, adamın öyle sarkıntılık ettiği hiç yok. Ama beni aldı bir korku. "Paltom kapıda, kitaplar içerde kaldı. Çantam yanımda ama, bi onu alır koşa koşa çıkarım, bişey olmaz" diye kendimi sakinleştirmeye çalışıyorum.

İşler öyle yürümüyormuş. O yaşta, sen ne olduğunu anlamadan, hiç ummadığın bir adam sana dokunmaya başladığında her yanın taş kesiliyormuş. Beynin ışık hızıyla çalışsa da, hiç bir organına söz geçiremiyormuş. Hayır, çok ileri gidecek bir şey yap-a-madı. Öyle çok bir mahremiyeti zedeleyecek birşey de olmadı. Ama o vakte kadar bir sevgilisi bile olmamış ben, anneme birkaç hafta önce o adamı savunmak için diller döken ben, bana birşey olmaz koşar giderim kim ne yapacak diye ahkam kesen ben; o adamın o yılbaşı akşamüstü tacizine uğradım ve kaskatı kesilmek dışında hiç bir şey yapamadım.

Çocuk aklı, insan gurur yapıyor o yaşta. Gurur da değil belki de; hani ben onu anneme savunmuşum, hani hiçbirşey anlamamışım öncesinde, ve bak işte sonunda annemin dediği olmuş!.. Çıt çıkartamadım. Hiç bir şey söyleyemedim bizimkilere. O yılbaşı gecesini müthiş bir suçluluk içinde, annemin gözlerine bakamadan geçirdim. O sübyancı şerefsizin (sonrasında anladım, 18imi doldurmam için beklemiş 3 ay) yapmaya utanmadığını ben aileme söylemekten, birilerine anlatmaktan utandım. Hala da buraya yazarken utanıyorum...

BİRİLERİ HAYALLERİMİ ÇALMIŞ!

Geçenlerde bir arkadaşım sevgilisinden bahsediyor ağzından bal damlaya damlaya "inanamazsın" diyor, "kız hayal kuruyor. Ne olur karşı gelme dedi bana, hayal kurmak onu mutlu ediyormuş. Ben galiba bu kıza aşık oluyorum"... Başta 'ee ne var ki bunda' dedim içimden, adamı seviyor, illa ki düşler kuracak...

Adam evli, son dönemlerde boşanma kararında gerçi ama bunun şu andaki kızla bir ilgisi yok. Bahsi geçen hatun kişi de evli, 2 çocuk annesi. Onun planları içinde boşanma gibi bir durum söz konusu değil. Yani sonuç olarak aslında geleceklerini birlikte devam ettirmeleri gerçekten hayal...

Ve birden dank etti!.. Ben hayal kuramaz olmuşum. Düşündüm en son hayalim neydi? Neyi geceleri başımı yastığa koyduğum anda düşleyerek uyumak bana mutluluk verdi? Yok... Hatırlayamıyorum, neydi, ne zamandı hiç bilmiyorum...

Hep böyle değildi; hiç mantığıyla yaşayanlardan olamadım ki zaten. Kalbinle eş çalışıyorsa beynin hayalsiz yaşayamazsın ki-yaşayamazdım ki... Geceleri yatar yatmaz uyuyabilenlerden değilim ne yazık ki. En az 1 saat falan döner dururum yatakta kendimi bildim bileli. İşte o bir saat benimdi her zaman. Vakit geçtir, gece bütün sessizliğiyle senindir... Düşünürsün... Önce günün getirdikleri canlanır yeniden gözünde, az biraz hesaplaşma... Sonra giderek önündeki günlerin hayalini kurmaya başlarsın, minicik detayları canlandırırsın. Burnuna kahvenin kokusu bile gelir, perdelerin desenleri canlanır gözünde. Oturduğun kanepenin yumuşaklığını hissedersin... ve uyku sarar seni; böyle zamanlarda rüyaların da genelde kabus değildir zaten. Sabah uykunu almış uyanır, yeni güne hazırlanırsın...

Belki çok gençtim daha. Belki o kadar da incinmemiştim henüz, ya da kurduğum hayaller birileri tarafından unufak edilip sivri uçlarıyla saplanmamışlardı kalbime. Veya beni en çok mutlu edeceğini sandığım şeyin en kötü kabusumdan beter hale dönüşebileceğini yaşamamıştım. Ya da o filmdeki gibi insan büyüdükçe hayalleri küçülüyordu... Sonuçta hayal kuramaz oldum. İstersem kör kütük aşık olayım, o işin sonunun mutlu olmayacağını göre göre kalbimi dinleyip yaşasam da hala dibine kadar, hayal kuramıyorum. Geceleri yatağıma uzandığım zaman beynime kemirgenler üşüşmeye başladığından beri tek başıma uyku bana haram oldu. Bir film açıyorum en sabun köpüğünden, izlerken uyumaya değil, sızıp kalmaya çalışıyorum. Arada filmler uc uca ekleniyor, günün ilk ışıkları gözlerime batıp zorla uykuya mecbur ediyor. Rüyalar hep karman çorman, seneler oldu dinlenmiş uyanmaya hasretim... Her sabah 100 yaşın bitkinliğiyle başlıyorum yeni güne...

Her hayalim özümden bir şeyler çalmış, hayal kurma yeteneğim birilerine ölçüsüzce satılmış... Elimde kalmış minicik bir tutam, ya onu da kaptırırsam korkusundan artık sadece umut edebiliyorum...

Ve Çizmeli Kedi "mim"le tanıştı :D

Artık cehaletime vereceksiniz, bu blog olayına zaten oldukça yeniyim. Bugün sevgili  uyumuycamın beni mimlediğini öğrendim. Dediğim gibi, benim için yeni bir keşif, e haliyle insanda heyecan falan yapıyor :) Başta bi "bu ne ki" durumlarından sonra gelelim anket cevaplarına (yok bende bu aralar sanırım cümle kurma yetisi ve anlatım kabiliyeti, uzatmayım o yüzden)

1-en sevdiğiniz kelime : huzur (zormuş be, tını olarak değil kavramlar geliyor hep aklıma... ille kelimeyse "bebeğim"-ama illa ki dolu dolu içten söylenecek, anne bebeğine ya da erkek sevdiğine)

2-nefret ettiğiniz kelime : peki! (hele sonuna bir de ismin geliyosa direk topukla demektir. duymaktan hiç hoşlanmadığım gibi çok insanı da sinir etmişliğim mevcuttur)

3-ne sizi heyecanlandırır? : hiç bilmediğim bir şehri keşfetmek... çok sevdiğim birine bir sürpriz hazırlamak

4-heyecanınızı ne öldürür? : etrafımdaki bir-iler-inin bana bakan boş gözleri...

5-en sevdiğiniz ses : sevdiğimin uykusundaki mırıldanışları (homurtular ve horultular anlaşılmasın lütfen :P)

6-nefret ettiğiniz ses : viyaklayan, ciyaklayan ama ne olursa olsun hiç susmayan 3-5 yaş arası çocuklar...

7-hangi mesleği yapmak istemezsiniz? : hayatta bir kreş öğretmeni olamazdım...


8-hangi doğal yeteneğe sahip olmayı isterdiniz? : istemeninde ötesinde; hayattaki bazı olmazları oldurmak için hakkaten çok şey feda edebilirim

9-kendiniz olmasaydınız kim olmak isterdiniz? : mantığıyla hareket edebilen bir kadın olabilir belki, somut birisi yok...

10-nerede yaşamak isterdiniz? : ahh bunun cevabı sadece "PARİS"

11-en önemli kusurunuz : belli aralıklarla kendime yeminler etsem de illa ki tekrarladığım "birilerine haddinden fazla değer verip güvenmem"


12-size en fazla keyif veren kötü huyunuz : sigara; şu an yaptığım gibi...

13-kahramanınız kim? : hiç olmadı

14-en çok kullandığınız kötü kelime : en çok diye bişi yok, arada sayıp söverim işte...

15-şu anki ruh haliniz : tazelenmiş aşk dolu

16-hayat felsefenizi hangi slogan özetler : hayatta herkesin başına her şey gelebilir, her insan belli koşullar oluştuğunda her şeyi yapabilir; kısacası "hiç bir şey için büyük konuşmayacaksın, yoksa gün gelir üstüne katlanılır hale getirebilmek için pudra şekeri falan serpip afiyetle yemen gerekebilir o laflarını"

17-mutluluk rüyanız : "o"nun ö, p, z falan çıkmaması artık...


18-sizce mutsuzluğun tanımı : hayal kırıklarının cam tozuymuşcasına vücudunda dolaşarak canını yakması

19-nasıl ölmek isterdiniz? : geriye dönüp içimde hala yapmak isteyip yapamadıklarımın kalmadığı bir zamanda acısız bir şekilde...

20-öldüğünüz zaman cennete giderseniz Allah'ın size ne söylemesini istersiniz? : "sana verdiğim hayatı yaşanabilecek en güzel ve doğru şekilde tamamladın"

ÇOK ASİL(?!!) YÜZLEŞME

Eski adet bir yılbaşı oyununun gayet zamansızca saçma sapan oynanmasıydı bu; 1. ve 2. çinkoları zaten yapmıştım ama tombalada hiç gözüm yoktu açıkçası. Yine de bu vakitsiz oynanan oyunda sıra bendeymiş, onu da yaptım sonunda!

2 gün önce son derece yorucu bir günün peşinden eski bir arkadaşımı kıramayıp ufaktan demlenmeye başladığı yere gittim, gözlerimin kapanması an meselesi!.. Zaten tadım tuzum yok, uykusuzluktan harap vaziyetteyim, masada mal mal oturuyorum. Bari dedim yemek söyleyim, çıktığım bir işe yarasın. Aşçının da eli ağır mı ne artık o gün, uzadıkça uzadı. İçeride sigara içilmiyor diye biz soğukta dona dona inatla oturuyoruz. Neyse, önüme servisi açtılar, nihayet o gün ilk lokmamı yiyeceğim... Mekan sahibine "içerde tanıdık var mı" diye soracağım tuttu. Benim "asil hatun"un içerde olduğunu söyledi adam, yanında da eski sevgilim varmış!.. Ohh dedim, yine naaptın neettin buldun belanı. Hayır normalde o gün için dünya programım var. Dans dersim var, kankamla ne vakittir görüşememişiz onla çıkıcaz, bi ara sevgilim gelecek (ve ben muhtemel yine dansı ekicem bu yüzden) hiç birini gözüm yememiş, ofiste ben yarı uyur vaziyette evdeki yastığımı düşlerken birden şeytan aklımı çelmiş, kalkıp asalet timsali kadının bulunduğu mekana gitmişim!..

Ne yapacak bir şey var, ne kaçacak bir alan... Mecbur tırıs tırıs girdim içeri. Ortalık yine buz kesti-ki alıştım artık bunları beraber basmaya. Soğuk soğuk öpüştük ikisiyle de. Asil kadın "konuşalım" dedi. Aldık sigaraları çıktık bahçeye. Bu da başladı günah çıkartmaya. "Ben çok kötü hissediyorum kendimi, sana yalan söyledim ilk kez" dedi... Hmm allah allah? Yani yalan yaşadığını, taktiklerini çözmüşüm artık. Söylemek bir "ilk" oluyor tabi onun lugatında diyerek "hayırdır" dedim onun yüzsüzlüğüyle... "haftasonu biz beraber gittik konsere istanbula" dedi... Allah alllaaaahhh, yani nasıl şaşırdığımı tarif etmem mümkün değil tombalaya!...

Yahu, hala salak ben bi yandan "kızım bak, hadi sezgilerin tavan senin ama ya bu sefer yanılıyosan? aynaya nası bakıcan" modundaydım. Ama işte insan her oyunu kazanmak istemiyor, yine içim cız etti.. sadece "biliyorum" diyebildim... Bu da aldı sazı eline. Vallahi arkadaş arkadaş gitmişler, aralarında hala hiçbir şey yokmuş. Bunlar onun dışında da arada görüşüyorlarmış ama yeminle her anda hatunun aklında ben varmışım, hiç rahat değilmiş. o yüzden de bu "ilişki"ye izin vermiyormuş.  "yahu" dedim, "bi dürüst ol. siz safi arkadaşsanız şu andaki gerginlik ne? 3 kişi biraraya geldiğimizde şehri besleyecek trafo yanımızda halt etmiş! Hem senin umurunda o kadar olsam zaten işleri bu noktaya nasıl getirirsin?"...

Yok ben anladım bunun asaletini zaten de, iş işten geçti işte... Kadını sinirlendirmek, daha doğrusu kontrolünü kaybettirip en azından sesini yükselttirmek mümkün değil. Hep bir melaike kıvamında konuşmaya and içmiş, sükuneti bozmadan insanın ağzına s...yor. Ortada sanki bunun yediği bir halt yok, durup durup asıl benim eski sevgilimle sorunlarımızı çözmemiz gerektiğini söylüyor... Gerizekalıca önce geldim oyununa "yok yaa, artık ağzıyla kuş tutsa olmaz" falan dedim... Ve bir anda... Bir anda aydınlandım!...

"Dur" dedim, "Bir onu bırak kenara. Sen bana şunu söyle; ben bundan sonra seni sevgilimle aynı ortama nasıl gönül rahatlığıyla sokayım? hani kazara ayrılsam, senin onunla da olmayacağına nerden emin olayım?"... Normal bi kadın olsa en ağır hakarettir bu değil mi? o masayı devirir gider, "sen ne söylüyorsun" diye... Ama bu kadın, hayatında gördüğün "en asil kadın", tabi ki öyle yapmadı; "bak çizmeli kedi" dedi, "bana güvenemezsin, sevgiline de güvenemezsin, hiç kimseye güvenemezsin.. Herşey olabilir. Ben de o yüzden sen sevgilin ve onun arkadaşlarıylayken ortama pek girmiyorum, karşılaştığımda da maksimum elini sıkıyorum; böyle şeylere mahal vermemek için"... Lannnn!!! nasıl bir mantıktır bu? Adamı merhaba derken öpsen yanağından, 2 gün sonra yatağa atma potansiyeli görmek nasıl bir midedir? Bu bir nedir? Az kafasını karıştırınca dengesi de bozuldu işin sonunda asil kadının. Gayet açıkça söyledi, karı beni yoklamış, adamı yoklamış hala birbirimize bir hissimiz var mı diye. Sonra da tutmuş geceyi birlikte geçirelim demiş. Amma velakin (3. saatte tanıdığı bir adamla yatağa girmemesi için ara ara yalvardığımdandır belki) adama elletmemek için de "amanda çizmeli kediyi üzmeyelim, o ne der" diyip uzaklaştırmış ve bana karşı kışkırtmış adamı! "işleri bu noktaya getirdikten sonra ha birlikte olmuşsun ha olmamışsın, hiç farketmez" dedim, "beni bahane etmeyin artık"...

Ben arkadaşlarımla, onların yüzünü görmemek için dısarıda dona dona oturdum. Bu içeri geçti. Arada kardeşimin arkadaşı geldi, bir de ona asılmasa ayıp olacağını düşünerek gerekeni yaptı. Hesabı ödemeden önce bunlara vedaya gittim. Buna iyi geceler dileyip eski erkek arkadasıma "konusalım" ültimatomu verip çıktım dısarı...

O gece 5e geliyordu saate son bakışım, 6.30 da da soğuk suyu üstüme boca etmişler gibi uyandım, tekrar uyuyabilene aşkolsun... Ve bir aydınlanma daha (benimkiler az geç oluyor gerçi)... Yahu, ben adama boşuna kızmışım, karı ta en başından ikimizi de yoklamış. Sonra 3ümüzü bir masaya oturtmuş "bakın siz ne kadar uyumlusunuz, birbirinizi ne kadar seviyorsunuz, niye evlenmiyorsunuz" diye 3 saat bizi sorguya çekmiş. Sonunda aramızda birşey kalmadığına kanaat getirip bi şansımı deneyim demiş (bunları kendi itiraf etti de, bana şimşek geç çaktı). "Erkek ne kadar uğraşırsa o kadar uzun yanımda kalır" düşüncesiyle de herife vermemek için beni bahane etmiş durmuş... Benim sevgilimle bile yatsa bu ona gayet olabilir birşeymiş...

Sonra adamı düşündüm, nerden baksan 14 sene var tanışıklığımız. Biz yedik, içtik her ortama girdik. Benim bütün hatunlarda bu arada oradaydı, ama bu adamın tek bi yan bakışı olmadı? eeee?...
Her şey bi yana, bu asalet timsaline 2 farklı zamanda dedim ki "bak, de ki bana aşığım. Hadi aşktan vazgeçtim, de ki bana çok etkilendim. Bak vallahi anlayacağım".. cevap "2 insanın birlikte olması için aşk gerekli değil"... Lannn!!! ( ağzımı bozdulaaaarrrr)... 2 insanın birlikte olması için hadi aşk lazım değil diyelim, sen beni harcıyosun? Yani sırf merakından, bi kaç geceyi kurtarma sevdandan en iyi arkadasım dediğin insanı harcayıp bir de onun senelerce onca emek verdiği adamla arasına s...yosun!
Aydınlandım.... Bu asil kadını dün sabah saat 6.30 itibariyle anladım...

Ve bugun eski sevgilimle görüştüm... "Ben artık bu gerilimi istemiyorum. Birlikte geçirdiğiniz ilk geceden sonra zaten durum ne olursa olsun değişmeyecekti. Sen mutlu olacağına inanıyorsan istediğin şekilde yaşa, ben seni iyi görmek isterim" dedim. Adam afalladı... İşte sizin aranız kem küm derken "bu sen değil sevgilim de olabilirdi, kızın cevapları böyle böyle. kaldı ki ben onu hayatımdan çıkartmaya karar vermeden o beni zaten çoktan gözden çıkartmış, seninle olmayı denerken beni kaybetmeyi zaten göze almış. Seninle sevişmelerini bana anlatamazdı ki, başka adamları anlattığı gibi" dedim ve adam aydınlandı bu kez... benim erkek arkadaşımı baştan çıkartacağına her ne kadar hala inanmasa da işin diğer kısmını hiç düşünmemiş. Benim "bence birlikte olmanızda bişi yok" diyeceğimi hele hiç hesaba katmamış, iyice şaşırdı. "senin kız arkadaşın olduğu için gereken saygıyı görür, sen rahat ol" dedim en son... Meğer bu tartışma bekliyormuş, sanırım "hayatta birlikte olamazsınız, yüzünüze bakmam" diye şarlayacağımı falan düşündü...

Anlamıyorlar, algıları müsait değil... Hayatta herkes dilediğini yaşamakta özgür... Tek koşul "değer verdiğini iddia ettiğin bir insanı harcamayacaksın!"... Mezhebin kardeşin ya da eş tuttuğunun kıymetlisini sadece "denemek" için hiçe sayacak kadar genişse eğer cehennem senin cennetin bile olmak için lüks bir yer!..

ÇOK ASİL KADINLAR

Varmış işte bir bildiğim…

Oldum olası kendime en kızdığım durumdur bu; bilirim, görürüm, sezerim ama gel gör ki konu sevip değer verdiğim kişilerse konduramayıp kendimi ayıplarım. Şimdi bu dursun bakalım bi cepte…

Diğer konu da şu ki, bir önceki yazıda da anlattığım şu kadınlarla pek dost olamama durumum. Çok şükür onunda hakkından şu andaki sevgilim geldi ve ben koca bir kadın-cık- güruhunun ortasına düştüm. Böylelikle zaten pek güzel(!?!!) anlaştığım sevgili hemcinslerimin, ben hemcinsimiz olmayan diğer grupla lay lay loy yaparken gerisinde kaldığım durumlarından da bayadır nasibimi almaktayım.

Ortama large demek hafif kalıyor, XXXL boyutu üstüne tam cuk oturuyor. Ama benim aklım her defasında biraz daha şaşıyor. Neyse aslında milletin naaptığı ne ettiği beni hiç ilgilendirmez. Hayır, sevdiklerimin bile dert yanmalarını, sorunlarıyla boğulmayı zul görüyorum artık, o yüzden kalanlar açıkçası öyle umurumda falan da değil. Ama tek koşul bana dokunma kardeşim! Tamam, bir nevi “bana dokunmayan yılan bin yaşasın”cılık ama bir de şöyle düşünelim; ben o yüzüne gülüp, arkasından çatır çatır insanların en mahremini anlatanlar gibi ne yargılıyorum, ne ayıplıyorum ne de konuşturuyorum insanları. Kendime uyanı, sevdiğimi olduğu haliyle kabul ederim, uymayanında yanından çeker giderim. Fakat durum meğer yanlış anlaşılmaya çok müsaitmiş; benim onları kınamamam “ehh nasıl olsa çizmelikedi bişi demez” anlamına gelebilirmiş. Misal, uzun yıllardır devam eden ilişkisini noktalayan kadının kendini toparlaması epey bir zaman alır. Hani klasiktir, derler ya gider önce saçını boyatır diye. Kimi öyle saçını boyatır, kimi de gider hayatını boyamaya başlar… Ha oldu ha olacak derken 3 yaşındaki çocuğun eline pasteli alıp salonun duvarına yaptığından çok da farkı kalmaz akıbetinin.

İşte bu durumda-ydı- bir “iyi” arkadaşım. Saçlarına dokunmadı uzunca bir zaman. Ama çevresini epey bir genişletti ayrılığın hemen sonrasında. Artık ben hiç soru sormadığımdan mı, burnumu sokup hayatını kurcalamadığımdan mı, yoksa anlattıklarını kınamadığımdan mı bilmiyorum, hangi gecesinin kimle geçtiğini tek tek anlatır oldu bana zamanındaki o ketum kız. Sadece arada bir “yıpratıp yorma kendini” dedim; sakinledi. 3 gün sonra yine aynı tas aynı hamam… yalnız işin ilginç tarafı bu yelpaze yavaş yavaş bana ilgi gösteren adamları da içine almaya başladı. Canım bana ne, sonuçta güzel bir ilişkim var, benim zaten o erkeklerde gözüm yok; ama kızcağıza yazık oluyor 1-2 gecelik ilişkilerle diye düşünüyorum. Bu bana yavşayan adamlar gelip bana “ya senin şu arkadaşın ne kadar asil bir kız” diyor, 3 vakte o geceyi birlikte geçirdiklerini öğreniyorum. Ben hala “kızcağız kendini iyice dağıttı” diye sayıklarken kendi kendime, asil kadın bu sefer bir başkasında kalmayı tercih ediyor bir gece; benim eski sevgilimde… hesapta hiçbir şey olmuyor, koyun koyuna uyuyorlar bunlar. Ama erkek bu, eşeğin aklına karpuz kabuğunu soktun kardeşim bi kere. Hem hiç öyle bir düşüncen yoktu, neden adama hadi ben bu gece sende kalayım dersin, dahası hadi kaldın, neden içerdeki odada değil de adamın koynunda yatarsın?

Neyse… Tabi benim eski sevgili “acaba”lanıyor, denemeye başlıyor şansını. Ben hangisiyleysem bunların elinde cep telefonu meçhul birileriyle sürekli msg halindeler ve içtikleri suya kadar anlattıkları benden bir çekinmedir başlıyor. Bir gün adama hayırdır diyorum, bilmem diyor. Ne demek diyorum, neler oluyor? Cevap şahane; “senin yüzünden hiçbir şey olamıyor”… Lannnnnn! Ne demek benim yüzümden? Ellerimle yatağa mı sokucam bi de sizi? Meğer kız hem pası atarmış buna, tam da adam “hadi” dediğinde “ay bilmem ki çizmeli kedi ne der? O benim için çok değerli” diye yan çizermiş. Adam da bana içten içe dellenmeye başlamış. O gece kıyamet koptu; herif 10 senedir ne söyleyememişse bana kustu hepsini. Şimdiki ilişkimden girdi, eskisinden çıktı. Kendinden sonraki herkesle olan ilişkilerime, sevgililerime sıçtı sıvadı. Neymiş? Ben ona göre çok yanlış şeyler yaşıyormuşum ama o alt tarafı tek gecelik bir ilişki yüzünden neden suçluluk hissediyormuş?

Salaklığım burada kalmadı, eve gidince dayanamadım “hadi bu kadar gerilmeyelim, gerek yok” türünden ılımlı bir yazı yazdım buna. Sabah kalkınca ilk işi msn i açıp kaldığı yerden sıvamak olmuş, bu sefer daha da ağır yazdıkları, bi o…pu demediği kalmış-zaten ona da getirmiş bikaç yerinde 3 a4lük yazının.

Ertesi gün bizim asil kadınla konuştuk, “yok ben sizin bunca senedir dostluğunuzu bozamam, sizin olay zaten bizim 3ümüzün durumundan çıkmış, hadi öpüşün barışın” tadında. Adam buna da “2nizlede bi süre görüşmeyeceğim “ diye yazmış meğer gündüzden. Kıza dedim, hayır aşığız diye gelin bana, başka türlü düşünelim. Ama dünyada başkası mı kalmadı? Eski sevgilimle seneler sonra, birlikte onca ölüm kalım atlatıp dost olduysam, senin her gün değişen gecelik ilişkilerine ses etmediysem o kadar da large değilim! Tabi bu son cümleyi söyleyemedim nedense…

Bikaç gün her şey süt liman oldu. Hesapta adam elini ayağını çekti ikimizden de… sonra ben bunlarla 2 kez karşılaştım gittiğim mekanda. Yine ses etmedim. Zaten tesadüfen karşılaşmışlar!...

Perşembe günü bizim gecelerden birinde bir arkadaşla konuşuyoruz, “bir haftasonu ayarlasakta şu senin at çiftliğine gitsek bizim sevgilileri de alıp” dedim. Adam benim bu hatunla zaten Cuma aksamı gideceğini söyleyip bizi de davet etti. Yarın uymaz başka zaman dedim. Sonra başladı bu anlatmaya; “ya işte biz bi gece onunla beraber olduk, ama çok asil bir kız o. İnanılmaz asil”… benim şalter bi cızırtı yaptı tabi o anda… öyledir dedim sustum susmasına da, yahu, napıyosun sen? Hayır benim eski sevgilime göz koyduysan bari adabınla otur. Yarın boynuzlayacaksın onu işte duyuyorum ben? (ha bu arada belli ki benim yüzümden olayın içine bi yasak kavramı girdi, bunlar tek geceyi biraz uzattılar)

Cuma aynı adamla karşılaştım, hayırdır dedim? Kız istanbula gitmiş, ekmiş bunu. Hmmm dedim sadece, ama cumartesi şimşek çaktı birden; bunlar kesin scorpionsa gittiler dedim. Aldım telefonu elime, aradım ikisinide. Açılmadı. Aksam hatun aradı, konsere gidiyorum kardesimle diye. Dedim 1. Çinko… heriften hala ses yoktu, ben de yavaştan kendimden utanmaya başlamıştım yine klasik. 2 saat öncesinde adam face e konser videolarını koymaya başlayana kadar!.. 2. Çinkoyu da yaptık mı sana!.. benim artık tombalaya falan mecalim kalmadı neticede. Asil asil ne haliniz varsa görün, ama insanı salak yerine koymayın artık daha fazla!..

PS: son gelişme; face e 1-2 comment yazmıştım, simdi msg atmış adam “hayırdır, gergin gördüm seni. Kim kızdırdı” diye… eceli gelen köpek diyorum…

SONRADAN İÇİMDE HORTLAYAN GEYŞAYI ÖLDÜRESİM VAR!

Hiç böyle huylarım yoktu; pek feministte sayılmazdım gerçi ama, hani şu adamın gözünün içine bakan hatunlardan olmadım. Akşamları basar dışarı çıkarım, kimi rahattır kimi bildiğin maço; bir dünya olay olur, baktı benle kavga edilmiyor -beceremem hiç- suratını sallar sonra alakasız bir şeylerden kıyameti kopartır falan. Ha alttan alırım, susarım o başka. Ama bildiğimi de okumaktan pek vazgeçmemişimdir. Bir de erkekleri şaşırtan başka bir durumum vardır ki -vardı demek lazım aslında- o da kızlar grubumun olmayışıdır. Tek tük iyi dostum vardır hatun, geri kalan erkek kankalar diyarı. Bu adamlarla aramda birşey olmadığını, her nedense kabul etmek istememişler, kimi gizliden kimi gayet açığından diş bilemişler, onlarla görüştüğümde sonraki bir kaç günü cehennem etmişlerdir. Dediğim gibi, her ne kadar sinirlerimi yıpratsalarda çok da değiştirdiğim söylenemez durumu(aslında ben de zormuşum sanki)...

Bunlar işin bir yönü tabi, geyşalık durumuyla çok da bir ilgisi yok. Ama tarz bu olunca öyle adama sofralar donatayım, kapılarda karşılayım, meyvesini soyup yedireyim olayları da bana yabancıydı. Kaldı ki evet, geyşalık bu da değil... anlatıcam...

Ne olduysa bir sene önce -artık araftaki bir geyşa tuttu benim bedeni mi seçti kendine, sevgilim mi çok işini bilir bir adam çıktı orasını bilmiyorum- bende bişeyler değişmeye başladı. Bir buçuk sene önce bir adamla tanıştım. Hani o ilk görüşte aşk var ya, o olay. Elim ayağım zangırdadı, bir daha nerde görürüm nasıl yaparım bilemedim. Nasıl yapma kısmı aslında burda biraz karmaşık, yazıyı bulandırmayayım. Ama çok da olur bir ilişki değildi. Üç aya yakın olmazlandım, kimi zaman (aşığım ya) bırakıverdim kendimi, ama çoğunda "yok ıhh ıhh, bu iş yürümez en iyisi hiç başlamasın" dedim, çarptım kapıyı suratına gittim.

Olmadı, ne tamamen uzaklaşabildim ne vazgeçebildim. Başlarım olmazlara, ben bu adamı yaşayacağım dedim...
Ahh, iyi ki de demişim. O ilk zamanlar hayatımın şaşkınlıklarını yaşıyordum. Hiç tanımadığım bir erkek tipi adam, "senin ordayım uğrayım" diye arar, yok derim iş yetiştiriyorum sonra... "olmaz, özledim kısacık geliyorum" diye dayanır kapıya. Hayır kendimi naza çekme huyum yok, ama iş de beklemiyor bazen. Bu gelir yanıma oturur, kahvesini alır. Ben çalışırım o izler, sonra öper kucaklar gider. Başka zaman gelir, saatlerce bilgisayar başında oturup çizmekten sırtımın muhtelif yerleri bana sancı yoluyla can çekiştirmektedir, uzanırım kanepeye. Agrılarım geçene kadar masaj yapar, "hadi sen çalışmaya devam" der gider. O zamana kadar hiç şaşmadı, ne zaman sevgilim sıfatını taşıyan adamla 4 duvar arasında yalnız kalsak adamlar fırsat bu fırsat diyip üstüme atladı. Alışmamışım böyle adama ki, bana bi tuhaf geliyor.

Neyse böyle böyle başladı bizim hikayemiz. Giderek tanıdım, daha da tanıdıkça hala arada şaşırıyorum huyuna suyuna. Ben bu kadar yumuşacık, insanlara sevgiyle bakan, şu yaşına gelip hala içine kötülük girmemiş birini tanımadım, ne kadın ne erkek.

Haliyle öyle tartışmalarımız, kıskançlık krizlerimiz(en azından onun, ben ara ara az çıldırmadım çünkü) falan olmadı. Peki noldu? Ben ne zaman bir erkek kankamla çıksam bir iki saat geçmeden bu arayıp "hadi özledim gelip seni alıyorum" diye kaçırdı beni olay yerinden. Baktım adam ne surat asıyor, ne bişi diyor kıyamadım. Herhalde dedim söyleyemiyor ama rahatsız durumdan, amaan canım nolcak ben de eskisi kadar görüşmeyivereyim... Verdiğim ilk taviz bu oldu...

Bir iki kez uyur uyanık uzanmışken sırtını kaşımışım, adam ilk ona alıştı. Hani benim kronik sırt ağrılarıma kıyamaz, masaj falan yapardı demiştim ya; ben yine kıyamadım bi sefer de ben yapayım bari eşek olmayım dedim bunun omzu ağrıyınca. Yapış o yapış. Yok adam allahı var şimdiye kadar hadi bana şunu yap, hadi bunu pişir demişliği yok. Ama bana oldu olanlar, baktım masajı seviyo, adamın haftanın en az 2 günü masözü haline geldim. Hayır öyle sırt omuz falan değil, ayaklarına kadar bildiğin masaj... Yemeklerden konuşuluyo olsa, arada bu da "aaa bende çok severim" dese ben koşa koşa git, öğren, yap, yedir. Yahu nasıl bir kadın kocasının-sevgilisinin banyodaki kılını saçını toplamaktan keyif alır hale gelir? Biri bana bunu anlatsın susucam. Sıkıldım saçımın renginden, aylardır değiştireyim diyorum, sevgilim istemiyor. Eskiden olsa adamın nefret ettiği renk bile olsa canım istiyosa gider boyatırdım direk...

Tabi beni çileden çıkartanların hiç birisi bunlar olmadı... Doğumgünüydü... Bu ara para yok, pul yok ikimizde de. Zaten akşama da gidilmesi gereken başka bi yer var. Dedim ben buna güzel bi yemek hazırlayım, sonrasına da bakarız. İşten erken çıktım eve gittim, başladım hazırlığa. Ertesi gün de ofiste devam ettim, bi kısmını da orda pişirdim. Mumlu şaraplı bir yemek hazırladım. Ve o tuzluk biberliği çıkarttım paketinden... Geldi... Hesapta yemeğimizi yiyeceğiz, sonra gidilecek yere birlikte gidip sonrasında da başbaşa kalırız diyorum. Yemeği yerken "ya dedi işte bilmemkimler var, rahat edemiycez". hayır bende zaten hiç hazetmiyorum, başka zaman olsa mümkün değil gitmem. ama adamın doğum günü!.. Bu da sen gelmeye getiriyo durumu, benim şalter attı. Neyse topladım sofrayı.. İçeri gittim, pastasını getiricem. Zır telefon. E kutlayacak tabi eş dost doğumgününü de, adam kapatmak bilmedi ki. Pastanın mumları yarısına kadar kendi kendine yandı zaten. Tam üfledi, zırr başka telefon -ki o arayanı elime geçirsem yolmaktan beter edicem-.. Bu kapattığında ben artık ağladım ağlayacaktım... Geldi pastayı elleriyle yedirdi bana falan.. sarıldı.. Hatta iki boynumu ovdu, senin yine ağrımıştır diye. Sonra hadi dedi sende doğumgünü çocuğuna. Bana bak dedim, yürü git zaten sinirliyim... Sarıldı bu yine, bi süre kaldık öyle... Sonra baktım ben sırtını kaşıyorum, bu mırıldıyo.. Az da ovaladım falan... "Bebeğim" dedi, "Sen önceki hayatında kesin geyşaymışın"... Orada itekledim, "hadi dedim git işine. naaptın bana anlamadım zaten, senden önceki adamların hiç mi canı yoktu, parmağımı kıpırdatmadım hiçbirine. zaten saçlarımı da boyatmıyorsun".. Son cümlede saçmalamasaydım belki daha iyi olurdu ama bilememişim işte ne diyeceğimi...
Bırakmasını istemedim beni, onu gönderdim bulaşıkları toplayacağım ayağına...
Gitti...
Bizde tuzluk biberliğimle bakıştık...

MASALLAR… KURBAĞALAR… PRENSLER…

Şu minicik çocuklara anlatılan masalların değiştirilmesi ya da ne bileyim, en azından güncellenmesi falan lazım. Agu gugu devresini atlatıp, az konuşup dinlemeye başlayacak kıvama geldikleri zaman ninniden masala terfi ediliyor ve gariplerin bundan sonra uzunca bir zaman körü körüne inanacakları hayaller bilinç altlarına yerleştirilmeye başlanıyor (of ya niye böyle araştırma yazısı gibi başladı bu ben de anlamadım) sen istediğin kadar anlatırken “masal bu ya” lafını araya sokuştur, inanır mı? Sen anlatıyorsun aynı masalı defalarca, televizyonda gidip çizgi filmini falan izliyor, sonra az büyüyünce okumayı sevsin diye ilk aldığın kitaplar yine pamuk prenses, kül kedisi, kurbağa prens oluyor; çocuğun ruhuna işliyor. Kız geliyor 20lerine, hala muhabbet “beyaz atlı prens”ten öteye gitmiyor. Gitmezde…
Misal ben… 20leri atlatalı da oldu işin aslı epeyce. Ama geçenlerde bir akşam arkadaşlarla deniz kenarında içkilerimizi yudumlarken yanımızda zıplayan bir kurbağaya “aaa eski sevgilim” diyince bu masalların beynimizin içindeki despotluğu bir kere daha acaba dedirtti bana.
Tamam açıklıyorum; benim öptüğüm her prens kurbağaya dönüştü. Oysa ilk gördüğümde her birinin atı çamaşır suyunda günlerce bekletilmişçesine bembeyazdı! E iyi de masal böyle değildi? Bir keresinde dedim bende bir terslik var, zaten ben kurbağayı öpücem, o prens olacak. Hadi dedim onu deneyeyim. Israrla yanımda zıplayıp duran kurbağayı öpüverdim, tık yok! Bi daha denedim, ı ıhhh… yok ama bende de inat var, dedim büyü kesin sağlam yapılmış, ama nasılsa geçecek. Azmin elinden bişi kurtulmaz, birden adam hoop oluverdi sana prens. Ha yakışıklı prens demiyorum ama prens işte… tabi bunda belki de benim senelerce canıma okumasınında payı vardır, malum kadınlar olarak –dönem dönemde olsa hepimiz böyle bir adama tutulmuşuzdur, herkes itiraf etsin- ağzımıza salıncak kuran erkeklerden çok hoşlanırız ya!.. O bana ayarı verdikçe ben bi tutul, bi büyüt gözünde… Neyse… sonunda durum anlaşıldı zaten, meğer kurbağada malum cadıya ters büyü yaptırmış, prensliği geçiciymiş. Döndü eski kurbağa haline, hala vıraklar durur arada…
Ama bana ders oldu, en azından artık kül kedisine inanmıyorum. O masalda ters yazılmış. Sen annenin evinde el bebek gül bebek büyü, yakışıklı prens gelsin alsın seni, atsın atının terkisine. Sonra git evi barkı, şöminenin küllerini temizle. Niye? Adama 3 kuruş temizlikçi kadın parası çok gelecek çünkü!..
PS1: bi tek Çizmeli Kediye laf yok masallar içinde :)
PS2: saçlarımı uçlarından 2 cm de kestirsem 2 hafta kendime gelemememin sebebi rapunzel olabilir mi?
PS3: geçenlerde kurbağa prensin son animasyon filmini bulmuştum bi yerlerden, gidip onu seyredeyim şimdi..

BİTEN BİR AŞKIN PEŞİNDEN ANNENE SARILIP AĞLAMAK

ikinizde yaş-lan/al-dıkça zorlaşandır...

karşılıklı kıyamayışlardır artık birbirine, o senin canının yanmasına kanar, sen onu daha da üzmemek için içine kanarsın... numaralarda da ustalaşmışsındır nasılsa, birbirinden güzel maskelerin vardır, takarsın duruma göre nasılsa değiştire değiştire... sormasın istersin sadece, sussun, ancak o zaman özenle yaptığın makyajının gözlerinden akacağını bilirsin... sormasın, anlatacaklarını artık anlayamayacaktır nasılsa, daha da üzülmesin...

"insan ağlamayı bile özlermiş, sarıldığın annen olduğunda. ilk ayrılığımdaki ağlama krizini hatırlıyorum yalnızca şu anda; telefonu kapatmış ve durduramadığım bir ağlamaya başlamışım. gelmiş sarılmış, dinmemiş, yanagımı tokatlamış, tekrar sarılmış. o zaman gelmişim kendime, giderek yavaşlamış gözümden dökülenlerin hızı... biraz daha sakinleştiğimde oturmuşuz karşılıklı koltuklara, sigara paketini uzatmış 'hadi yak bir tane'. o zamanlar sigara içtiğimden şüpheleniyor ama bilmiyor daha, gözlerine bakmadan almışım, tüttürmüşüz karşılklı. 20 yaşımda falan olmalıyım o ara, o gece annem olmasa nasıl geçerdi hala bilmem...
yok, hiç kolay aşkım olmadı benim de -gerçi kim der öylesine sıradandı işte diye- zaman geçtikçe daha bir dolanıyor herşey sanki. karmaşıklaşıyor, anlatmak zorlaşıyor. aşkla büyümek, annenle arandakileri kopartıyor..."

Doğru Yer, Doğru Zaman, Doğru İnsan...

kinder süpriz yumurtaymışcasına tanımlanan aşk tarifi; ama çok üzgünüm, yok öyle bir şey. gidip de "hem eğlenceli bişi istiyorum, hem oyuncak, hemdeeee çikolataaa" dediğin zaman şımarıkça kimse arkasında sakladığı o doğruların üçünü birden veremez sana bir kapsülde.

biri çıktı karşına diyelim; hani çıkmaz sandıklarından, ya da "öyle birine rastlasam hayatta bırakmam" beylik cümlelerini kurduklarından. bir de üstüne öyle bir zaman ki, etrafına gören gözlerle baktığın, teğet geçip ıskalamadığın. dogru yer mi değildi? nerden biliyorsun ki, orada olmasa belki sittin sene tanışamayacaktın o adam/kadınla!

hadi diyelim yer müsait, insan yine doğru kişi. ama zamanlama boktan, ne olmuş? çok mu zor az biraz ileri sarmak vakti, akrep ve yelkovanıyla aldatmak saati? birkaç ajanda değiştirdikten sonra hayıflanmak mı daha iyi dersin; ve o çok dogru dediğin yerde sızlamayacak mı bundan sonra burnunun direği?

yerine de başlıycam artık zamanına da! doğru olanı buldun da gerisi kaldı.
bıraksana; her şeyi boşverip yaşayacaksın dibine kadar o insanı!...

Yoksun

Kış olsa gerek; önlerimizde birer fincan kahve, etrafımızda yer bulmaya çalışan insanlar oturuyoruz... Ne kadar şeker atarsam atayım tadı yok kahvenin. Diğer masalarda oturanlardan daha tanıdık değilsin bana. sanki gözlerini ilk kez görüyorum ürpertiler içinde, bakışların yabancı, sözlerin yalancı... İçimde açılan koca oyukların üstünü kapatabilirmiş sandığın oradan buradan konuşmaların, kelimelere boğulmuş sessizlikten başka birşey değil. Yüzüne bile bakasım yok, köşeye ışıksızlığına aldırmadan koydukları benjamin gözüme çarpıyor... Seni dinleyip bendeki yokluğunu daha da derinleştirmekten daha az acıtıyor üstündeki yüzlerce yaprağı saymak... Sessizliğimin çığlıklarını sayılar bastırmazsa heran kaçabilirim oradan, tam hakettiğin gibi, tam nefret ettiğin gibi ve hiç yapamadığım gibi. O an aklıma geliyor, belki de hiç dönüp arkamı gidemediğim için bunca bağlandın bana. terk edilmeyeceğinin rehaveti kolayca parçalayıp savurma hakkıyla değişti ya da... Bilmezsin ki, ben giderim senin ruhun duymadan... bakışların yumuşadı, yine o bilindik rahatlık seni sardı... Ne acı, farkında bile değilsin kasırgalarımın... Sevgim yaprakların sayısında içlerine karıştı, ruhum o masadan çoktan kalkıp kaçtı... Sen artık bende yoksun..."